“La Forza”

Ang tao : kaylaya
kung siya ay mag-isip,
lahat na ng bagay,ay
pinakalilirip,
dinudungkal ang lihim,ng
lupa at himpapawid,
nais pang baguhin,ang
hugis ng daigdig,
lawak ng karagatan,ay
kania ng nasisid,
kulang nalang ay
pumasok,sa loob ng panaginip.

Umalis ka sa larawang
pinag-anyuan sa’yo ng Dios,
inapakan mo ang
pinagmulang,maruming putik at alabok,
ninais mo maging ang
langit,inakyat mo at inarok,
at doon sa kalawakan,isip
mo ang tinuktok,
nguni ikaw ay nabigo,at
nangag himutok,
dahil hindi mo nasilip,na
ang sarili mo’y gawing Dios.

Oo,at nang ikaw nga ay
maging Dios sa lupa mong pangarap,
ang ibon ay ginaya mo,ang
nais mo ay lumipad,
pati nanga mga
bakal,napasisid mo sa dagat,
o sadyang kaylawak na,ang
naabot ng ‘yong utak,
at maging ang mundo mo,ay
muntik mo naring mawasak,
nang dahil sa utak
mo’ng,tinubuan ng pak-pak.

Nang dahil din sa utak mo,nabago ang
kasaysayan,
ang pagguho ng bundok,ikaw rin ang dahilan,
ikaw rin ang
gumawa,ng lason sa katawan,
lason pa sa dagat,lason sa kalikasan.

at
doon!
sa laboratoryo,na ginawa mo’ng timplahan,
ng sanlibro’ng
pormulang,ang hatid ay kamatayan,
o sadyang kaytaas na,ng hawak mong
kapangyarihan,
angkinin mo narin kaya,ang mithiing imortal,
at ang
eksistensia mo,ay magpasawalang-hanggan.

O ngayon,masaya kana,
ikaw na
ang manlilikha,
sa pagiging unggoy mo,
ngayon ay ‘yong idinudura,
at
ang tugon mo :
"sa nanay ko doon ako nagmula,
at doon sa sinasabi mong
Dios na manlilikha,
di naman nakikita’t,di dapat
maniwala."

(bakit?)

Dahil nung minsang ang kalawakan ay hinanapan
mo ng simula,
ikaw nga ay nabigo’t,pag-asa mo ay nawala,
at dahil ng hindi
mo maabot,at wala kang napala,
nangiti ka nalamang,at ikaw ay
natawa,
sapagka’t naramdaman mo’ng isa ka lamang taong aba,
at ang
dalawang paa mo’y,nakatuntong parin sa lupa,
at ikaw nga ay walang magawa. .
.
at doon sa langit,ang kaya mo nalamang ay tumingala.

Inakalang husay,ay di naakala,
kaliwa’ng inisip,sa kana’t kaliwa,
lupa na nabuo,sa kapwa nya lupa,
simula nung una’y,saan ba nagmula?

Sukat kong akala,ay aking nasukat,
ang ugat ng pantig,na dagling nag-ugat,
lakad ng sa titik,ay aking nilakad,
sapat na ang yari,gayong di pa sapat.

Nakaratay….

dala ng kanyang katandaan at sakit,

naka bilanggo sa madilim at nanlilimahid na silid,

daming mga araw,ang anak nya’y ayaw lumapit,

mga kaibigan,kasama’t kapatid,

walang nais makipag-ulayaw,kahit man lamang isang saglit,

mistulang pasyente na may nakahahawang sakit.

Pinandidirian,nilalayuan,

marahil ay dahil sa mapanghi nyang banig,

ngunit siya….

nananatiling walang imik,

bumubuka ang mga labi’t wala ka namang maririnig.

Ang kaniang pagkain ay laging mapait,

minsan’y walang ulam,kundi kaning lamig,

ilang langaw narin,ang dumapong pilit,

sa pinggang nilalanggam at nanlilimahid.

Oo,itiniwalag siya,

sa kaniang dating mundong marikit,

at ngayon ng tumanda,ay itatapon nalang sa isang silid,

na ang higaan nya’y lumang papag na lumalangitngit,

na nalalatagan ng sanlaksang dusa’t hinagpis.

Hayup! ang anak nyang hindi lamang inisip,

kung sino ang sa kania’y nag-aruga noong siya ay isang paslit,

o bakit sa kaniang ina,ang pag-ibig ay ipinagkait,

at sa ganoong kalagayan siya ay natitiis,

ginawang parang aso,

at sa kwarto’y nakapiit,

iitsahan ng pagkain,

sa may simientong malamig.

Ganoon na lamang ba?

ang pagtrato sa magulang mo’ng matanda?

ni hindi mo mahaplos,

ang kulubot nyang kamay at mukha,

nag bubulag-bulagan ka,

sa katotohanang iyong nakikita,

na ang matanda sa harap mo,

ay iyo ngang kakilala.

Siya ang iyong ina,

oo….

ina mo siya,

ang babae’ng dati’y hinihingan mo ng pera,

takbuhan kung may problema,

ngayon….

kung kailan sya nangangailangan ng kalinga,

saka naman wala.

Oo,naghihintay na lamang siya,

sa hininga nyang malapit nang mapatid,

sa pinaglagyan mong silid,

hanggang sa ang luha nya ay masaid.

Matatapos na rin,

ang mahaba’ng panahong pagtitiis,

sa laksang dusa’t hinagpis,

mula sa kamay ng kaniang anak….

na hindi nakakikita’t

nakaririnig.

(w/all due respect and apologize to Dr.Jose Rizal)

Adios patria adorada,ang buhay naming kaawa-awa,
perla del mar de oriente,pinutulan na kame ng kurente,
a darte voy felicidad,sa Meralco’y walang pambayad,
tambien por ti la abad,sumabay pa ang maynilad.

En campos nada importa,tumaas na naman ang gasolina,
otros te dan muy eje,pati na daw ang pamasahe,
lo mismo a fuera hombre,pa-discount naman po sa estudyante
dia que el ave entone,wala na ring tinda sa palenke.

Si grana por nuestras,sicuenta na po ang kilo ng bigas,
y alfin buenos diaz,ang kaldero ko’y butas,
vierte la que veas,ako narin kaya ay mandugas,
por huerfanios y viudas,tumulad sa mga hudas.

Fueron el verte un dia,ulam namin’y pinoproblema,
nus suenos de mida vida,nakangisi ang mga buwaya,
nus suenos cuando joven,de cutsilyo,de almasen,
sin seno te greta sin,magdildil nalang ng asin.

Ensueno de mi vida,hindi na kami tumatawa,
en ru que es pollutada,lahat sila ay punyeta,
deja que el sol arriendo,dyosko! kami po’y nahihilo,
entud la espesa yerba,mamatay na sana sila.

Emtonces nada importa,wala na kaming kapera-pera,
constante repitiendo,kay hirap humanap ng trabaho,
no turbes su reposo,ang baba pa ng sueldo,
deja que un ser amigo,patay na raw ang kabayo.

Y alciento tomen puras,Liquified Petroleum Gas,
talves acordes oigas,susmaryosep! tumaas!
no tenga cruz,pasang cruz,tayo nalang ay mag cara y cruz,
aroma luz,de colorez,gutom na po si Dolores.

Querida la Filipinas,gusto ko na po’ng lumayas,
donde la fe un cienas,lupain ng mga hudas,
voy donde dejo todas,lahat na po ay tumataas!
vierte la los llava,pant nalang ang bumababa.

Adios! mga amigos,barberos,todos los santos!
de tu ternura oplos,san miguel de cuatro quantos,
sol nuestros y solos,tayo nalang ay mamalimos,
repitendo ruy villalobos,sa may Epifanio de los Santos.

Adios!
Adios!

Mahabang panahon ding nagtiis,itong aking bayan,
sa kamay ng mga mapanupil at ganid na dayuhan,
mula pa noong una silang tumuntong,

sa paanan ng iyong mga pulo,
na ang layon ay ilatag sa buo mo’ng katawan
ang cristianismong naging larawan
ng isang taong ulol,
baliw at uto-uto.

Bayan ko!
huag ka nauang mawalan ng pag-asa,
naririnig ko ang iyong hikbi
mula sa kinalalagyan mo’ng selda,
iiyak mo lang ang lahat
ng iyong pighati at pagdurusa,
pakatandaan mo’ng
mayroong bahaghari . . . .
pagkatapos ng isang sakuna.